Επιλογές


Μνημόσυνο πεσόντων 2015

Γιορτάζουν σήμερα

Παπακωνσταντής (1840-1922) 


“Ουδέν κακόν αµιγές καλού” 


- “Το 1870 εν εγύρισεν βουκάνη γιε µου…” 
΄Ετσι µας έλεγαν οι παππούδες µας για τη µεγαλύτερη αστοσιά (ανοµβρία). Ο ουρανός ξέχασε τη γη τη χρονιά εκείνη και έµεινε στείρα και άγονη. ΄Ανθρωποι και ζώα µαστίζονταν από την πείνα. Η κυβέρνηση, που ήτο τούρκικη τότε, για να γλιτώσει τους δούλους της από την πείνα και το θάνατο έφερνε από το εξωτερικό παξιµαδάκια, “ποξαµατούθκια” όπως τα έλεγαν και τα διένειµε στον κόσµο. Τα ποξαµατούθκια ήταν γεµάτα σκουλουκούδκια. Τα έβαζαν µέσα στο νερό και τέντωναν από πάνω τα σκουλήκια. Το µόνο φυτό που άντεξε την ανοµβρία ήτο το αρκοκολόκασον. Το αρκοκολόκασον, ως γνωστόν, κάµνει τον καρπό του, αν µπορεί να ονοµαστεί καρπός, κάτω από το έδαφος όπως το κολοκάσιν, αλλά σε καµιά περίπτωση δεν χρησιµοποιείται ως τροφή, ούτε και από τα ζώα. Επειδή “η πενία τέχνας κατεργάζεται”, πολλοί, µη έχοντες τίποτε άλλο, έβγαζαν αρκοκολόκασον, το έβαζαν εις το φούρνο, εξεροψήνετο καλά και το έτρωγαν για να κορέσουν την πείνα τους. 
Αυτόν το χρόνο βρίσκουµε τον ήρωά µας Κωνσταντήν, το µετέπειτα Παπά Κωνσταντήν, παντρεµένο µε γυναίκα από τη Λύση και µε δύο παιδιά. Το επάγγελµά του ήτο χοιροβοσκός. Στην αρχή πάλεψε να επιζήσει, να επιβιώσει µε την οικογένειά του στην Κοντέα, αλλά µάταια. Ο πεθερός του στη Λύση φαίνεται ευπορούσε λίγο και τον βοηθούσε, αλλά ο Κωνσταντής το έφερε βαρέως που ήτο βάρος και αυτός στα πεθερικά του. ΄Αρχισε να σκέφτεται την ξενιτιά. 
Στη Σµύρνη είχε έναν αδελφό κληρικό – ιεροµόναχο (Μελέτιος). Ο νους του πήγε σ΄ αυτόν και αφού “αποκατέστησε” την οικογένειά του στους γονιούς της γυναίκας του στη Λύση, µετανάστευσε στη Σµύρνη. 
Εκεί, στη Σµύρνη, άρχισε να διαµορφώνεται η πνευµατική – µουσική τύχη της περιοχής Λύσης – Κοντέας και των περιχώρων. Ο Κωνσταντής, ο αγράµµατος χοιροβοσκός, ηύρε το κλίµα του. Η αγάπη του προς τα γράµµατα, η καλλιφωνία του και η βοήθεια του αδελφού του και ακόµα η καλή του τύχη να έχει δάσκαλό του το Νικόλαο, πρωτοψάλτη Σµύρνης, τον πιο διακεκριµένο µελοποιό, εκτελεστή και καλλίφωνο ψάλτη της εποχής, όλα αυτά τον βοήθησαν στη µετέπειτα δράση του. 
Πόσα χρόνια έµεινε στη Σµύρνη δεν ξέρουµε ακριβώς. ΄Οταν γύρισε στην Κοντέα, τα παιδιά του είχαν πεθάνει! Η γυναίκα του τον περίµενε και ξανάφτιαξαν τη ζωή τους στην Κοντέα. Απέκτησαν ακόµα δύο παιδιά, το Χαράλαµπο και την Αθανασία. Ο Χαράλαµπος τον διαδέχθηκε στην ιεροσύνη. Ο Χαράλαµπος εγεννήθη το 1878, ήταν “γέννηµα της Αγγλίας”, έτσι τους έλεγαν όσους γεννήθηκαν τη χρονιά που ήρθε η Αγγλία στην Κύπρο. 
Την ιστορία αυτή µέχρι το γυρισµό του στην Κύπρο την πληροφορήθηκα από την Αυτοβιογραφία του υιού του Χαράλαµπου, που είχα την τύχη να διαβάσω , και από το µαθητή του Γιώργο Τρικωµίτη, που επί χρόνια έµεναν µαζί στο ίδιο σπίτι, και του οποίου, όπως µου είπε, του την διηγήθηκε ο ίδιος ο Παπά Κωνσταντής. 
Την εποχή αυτή Αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρουήτο ο αείµνηστος Σωφρόνιος. Ως γνωστόν οι αρχιερείς εκάστης επαρχίας κάµνουν περιοδείας ή µάλλον έκαµναν περιοδείας σχεδόν κάθε µέρα. Λειτουργούσαν ,εκύρηττον και έλυαν και τα εκκλησιαστικά, θρησκευτικά, οικονοµικά, εκπαιδευτικά και άλλα ζητήµατα της κοινότητας που επεσκέπτοντο. 
΄Ηταν µόλις γύρισε ο Κωνσταντής από τη Σµύρνη που ήρθε είδηση πως ο Αρχιεπίσκοπος θα επεσκέπτετο την Κοντέα. ΄Ολη η Κοντέα επί ποδός να υποδεχθεί τον Αρχιεπίσκοπο, βγήκε εις προϋπάντησιν ένα µίλι έξω από το χωριό µε τα εξαπτέρυγα, ιερείς, δάσκαλοι, µαθητές, όλο το χωριό στην υποδοχή. 
Επιτέλους εφάνη η συνοδεία του αρχηγού της εκκλησίας, ο διάκος του, ο ψάλτης του και άλλοι που προήρχοντο από την προηγούµενη κοινότητα όπου λειτούργησε. Καβαλλάρηδες οι περισσότεροι και µερικοί πεζοί. Ο Αρχιεπίσκοπος στην πιο περιποιηµένη µούλα. ΄Οταν έγινε η συνάντηση, όλοι κατέβαιναν από τα υποζύγιά τους, εγίνετο το καλωσόρισµα και προσφωνήσεις και ακολούθως όλη αυτή η στρατιά κατευθύνθηκε προς την Κοντέα, πεζοί όλοι. 
΄Ηταν βράδυ, θα διανυκτέρευε εκεί ο αρχιεπίσκοπος µε τη συνοδεία του και την άλλη µέρα θα γινόταν η Λειτουργία. Μέγα το γεγονός. Και οι όρνιθες, που λέει ο λόγος, έπρεπε να παρευρεθούν στη λειτουργία. 
Η ακόλουθη διήγηση είναι από τον ψάλτη του Αρχιεπισκόπου, που δεν ήταν άλλος από τον µετέπειτα ανακηρυχθέντα υπό της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου ΄Άρχοντα πρωτοψάλτη Στυλιανό Χουρµούζιο: 
«’Οταν στάθηκα στο στασίδι, αναλογίσθηκα όπως πάντα – στα χωριά κυρίως – ποιος ψάλτης θα µε βασάνιζε, θα µε ταλαιπωρούσε µε την αµάθεια και την αµουσία του. ΄Ολως απροσδοκήτως στην Κοντέα δεν συνέβη το ίδιο. Από την πρώτη στιγµή που ο βρακοφόρος απέναντί µου ψάλτης άνοιξε το στόµα του, ηλέκτρισε κυριολεκτικώς τον Αρχιεπίσκοπον Σωφρόνιο, όπως και ολόκληρο το εκκλησίασµα, και δεν αρνούµαι και µένα. Το “Αξιον εστίν” διατάσσει ο Αρχιεπίσκοπος να ψαλεί από τον αριστερό». 
Μεγάλη τιµή για τον Κωνσταντήν. “Ουδέν κακόν αµιγές καλού”, η απελπιστική αστοσιά του 1870 δηµιούργησε έναν ολοκληρωµένο ψάλτη – µουσικό, που για την εποχή εκείνη ήτο µεγάλη πολυτέλεια. 
Τη συνέχεια µου την διηγήθηκε ο µ. Μιχαήλης Ππατσιάς από την Κοντέα. ΄Οπως νοµίζω, η ηλικία του θα ήτο περίπου ως η του Χουρµούζιου. Η Κοντέα την εποχή εκείνη δεν είχε ιερέα. Είχε όµως η Λύση δύο, ίσως και περισσότερους, γιατί δεν άφηναν την Κοντέα χωρίς λειτουργία. Ήτο όµως ταλαιπωρία και για τους ιερείς και για το χωριό, αφού δεν υπήρχαν τα µέσα συγκοινωνίας. Το µόνο µέσο ήτο η πεζοπορία ή µε ζώο. Ως ένα καυτό ζήτηµα, λοιπόν, έθεσαν οι κάτοικοι της Κοντέας εις τον Αρχιεπίσκοπον το ζήτηµα του ιερέως: - “Θέλουµε παπά, δεσπότη, από τους πιο γραµµατιζούµενους. 
Για τον Αρχιεπίσκοπον δεν υπήρχε θέµα εκλογής. Ο Κωνσταντής δεν ήτο απλώς άξιος,αλλά υπεράξιος. Την επόµενη θα λειτουργούσε στο Πραστειό (ασφαλώς της Μεσαορίας που είναι γειτονικό χωριό της Κοντέας). Έγιναν οι σχετικές προετοιµασίες και την άλλη ηµέρα ο Κωνσταντής εχειροτονήθη διάκος εις την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Πραστειού και την άλλην ηµέραν εις την Πυρκάν ιερέας. 
Η Κοντέα απέκτησε ιερέα, καύχηµα όχι µόνον διά την Κοντέα, αλλά και διά την περιοχή. Οι προσδοκίες του αρχ. Σωφρονίου υπερκαλύφθηκαν. Ο Παπά Κωνσταντής απεδείχθη ο ποιµήν ο καλός, ο κάλλιστος λειτουργός, ο µοναδικός µουσικοδιδάσκαλος, ο εκπαιδευτικός (υπηρέτησε επί σειράν ετών δάσκαλος της κοινότητας). 
Από τη Λύση ήρθαν µαθητές για να διδαχθούν τη βυζαντινή µουσική, απταίστως ως απεδείχθη. Μαθητής του ήτο ο Κωνσταντίνος Τοµπόλης, ο οποίος διορίστηκε καθηγητής της Μουσικής εις το Ιεροδιδασκαλείο Λάρνακας και εκαυχάτο πως είχε δάσκαλό του τον Παπακωνσταντήν της Κοντέας. Ο Κωνσταντίνος Τοµπόλης είναι ο πατέρας του επίσης πρωτοψάλτου Σώζου Τοµπόλη. ΄Οταν ήτο κάποτε δάσκαλος στο χωριό του, τη Λύση, δίδαξε τη βυζαντινή µουσική σε πολλούς νέους που ύστερα διακρίθηκαν. Ο πιο διακεκριµένος ήτο ο Γιάγκος Σουρουλλάς. Ο Σουρουλλάς υπήρξε σταθµός στη µουσική κίνηση της περιοχής, και ως απεδείχθη αργότερα και εις την πολιτιστική – κοινωνική άνοδο της Λύσης, υπηρετήσας και ως Πρόεδρος της Κοινότητας πέραν των 25 ετών. 
∆εν τέλειωσα όµως µε τον Παπά Κωνσταντήν. ΄Οπως φαίνεται, ο Παπά Κωνσταντής είχε και ποιητική φλέβα. Ταίριαξε ποιήµατα πάνω σε αυτόµελα. Μερικά έφτασαν µέχρι των ηµερών µας από στόµα σε στόµα και τα θυµάµαι απέξω. Το επόµενο είναι ύµνος προς το κρασί (Ψάλλεται ως το αυτόµελον “Όλην αποθέµενοι”: 
“Κρασάκι γλυκύτατο που σε τιµάει ο κόσµος και στα βασιλόσπιτα 
έχεις την τιµήν και υπόληψη. Σε χρυσά βάλλουν σε ποτηράκια άµα 
και σε βλέπουν εις το πρόσωπον γλυκά και χαίρονται συν ταις 
υµνωδίαις ευφραίνονται, οπόταν δε σε πίννωσι πάσας τας σοφίας 
γινώσκουσι. Οίνος ευφραίνει καρδίας ανθρώπου αληθώς, δεύτε ας 
µη αµελήσωµεν, ας τον απολαύσωµεν”. 
Ακόµη ένα για το κρασί (Προς το ”Των ουρανίων ταγµάτων”): 
΄Οταν σε πίνω, κρασάκι, µου σκανδαλίζεις τον νουν 
Εγώ σε πίνω, χαίρω και συ κακόν προσπαθείς, 
µε κάνεις να µεθύσω, να γίνω τρελός να µε εµπαίζουσιν 
άπαντες. Αν θα µε στείλεις δεµένο στους ιατρούς δεν σε 
θέλω νάσαι σύντροφος”. 
Το επόµενο σκιαγραφεί τη φτώχεια και την εξάρτηση των φτωχών γεωργών από τους δανειστές των. Στην περίπτωση που αναφέρεται το ποίηµα του Παπά Κωνσταντή είναι δύο τοκιστές της Λύσης που έζησαν επί των ηµερών του. 
Προς το αυτόµελον “Την σοφία και λόγον εν σοι γαστρί” 
Να κρωστείς του Μηλιώτη τζιαι του Φκιακά τζιαι τωρά 
να τα θέλουν ως τον ππαράν τζιαι ‘σού έσσω να µεν έσιεις 
µε κριθθάριν µε άσιερον τζιαι τζείνοι πάλε να λάµνουν να 
θέλουν τα γρόσια τους τότε τζι εσού θυµώνεις τζιαι 
χέζεις στα µούτρα τους. Το δε τζιαι τζιείνοι παρευθύς 
αγκαλιούν σε τζι ό,τι έσιεις πουλούν σου τα, κινητά τζιαι ακίνητα. 
Βάρ’ τζι εσού την τσάππαν στον νώµο τζι έφκα 
πας στον παλλουρόκαµπον για να κόφκεις παλλούρες 
να ζήσεις τα παιδάτζια σου. 
Ο Παπά Κωνσταντής, ως ζωντανός άνθρωπος µε γνώµη, κατά την περίοδο του προλυθρύλητου αρχιεπισκοπικού ζητήµατος δεν έµεινε αµέτοχος. Φανατικός Κυρηνειακός έµεινε τέτοιος και µετά τις εκλογές, όπου ως γνωστόν επεκράτησε ο αντίπαλος του Κυρηνείας, ο Κιτίου Κύριλλος, Κυριλλάτσος όπως εσυνηθίζετο να λέγεται. ΄Οπως ισχυρίζοντο οι οπαδοί του Κυρηνείας, οι εκλογές που έγιναν ήταν νόθες και αρκετοί φανατικοί Κυρηναϊκοί δεν ανεγνώρισαν τον “Κυριλλάτσον” ως αρχιεπίσκοπο. ΄Ενας απ΄ αυτούς ήτο και ο ήρωάς µας, ο Παπά Κωνσταντής. 
Εις την περίπτωσιν ενός λαϊκού το ζήτηµα ήτο απλό, εις την περίπτωσιν όµως ενός ιερέως τα πράγµατα έπαιρναν άλλη όψη. Ο παπάς ήτο ο στρατιώτης που αντιστρατεύεται τον στρατηγό του. Ο παπά Κωνσταντής εξακολουθεί να µνηµονεύει κατά τη Θεία Λειτουργία “Υπέρ της ιεράς ηµών συνόδου”, όπως δηλαδή κατά τη δεκαετία κατά την οποία ο αρχιεπισκοπικός θρόνος ευρίσκετο εν χηρεία. Σκάνδαλο! Προ παντός διά τους οπαδούς του Κυριλλάτσου. ∆εν ανέχθηκαν τέτοια πρόκληση. Επρόδωσαν εις τον αρχιεπίσκοπο τον ατίθασο ιερέα τους και αυτός διατάσσει µε τη σειρά του να σταµατήσει να ιερουργεί ο Παπά Κωνσταντής. “Βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεµένα”, που λέει ο λόγος. Παρόλες τις αντιδράσεις της πλειοψηφίας του χωριού, ο Παπά Κωνσταντής έγινε αργός. 
∆εν τον άφησαν όµως οι οµοϊδεάτες του έτσι. Εις το Τρίκωµον υπήρχε µια ισχυρά µερίδα µε επικεφαλής µια πολύ δυναµική οικογένεια, τους “Κωνσταντινίδηες”, πλούσιους και πεπαιδευµένους”, που ήσαν Κυρηνειακοί όπως και ο ήρωάς µας. “Μετά χορών και τυµπάνων” ο Παπά-Κωνσταντής διορίζεται εφηµέριος του ιερού ναού Αγίου Γεωργίου Τρικώµου. ∆υστυχώς και εδώ ο ήρωάς µας δεν τα ήβρε ρόδινα. Η αντίπαλη οµάδα, η του Κυριλλάτσου δηλαδή, µε επικεφαλής τον ιερέα της άλλης εκκλησίας του Τρικώµου, της Παναγίας, κήρυξαν “Ιερό Πόλεµο” κατά του παπά µας. 
Τον κατηγορούσαν ότι είναι αργός και ότι οποιαδήποτε ιεροτελεστία γίνει από τον Παπά Κωνσταντήν είναι άκυρη. Ο τελευταίος και οι συνοδοιπόροι του, βέβαια, αντέδρασαν όσο µπορούσαν. Ο ήρωάς µας, αµυνόµενος, επίταξε και την ποιητική του φλέβα. Ως στόχος του ήτο ο ιερέας της Παναγίας, ο Παπά Κώστας. Εξ ύψους του ήλθε η έµπνευση; Πάντως διάλεξε ως προσόµοιον το “Εξ υψίστου κληθείς ουκ απ’ ανθρώπων”: 
Ο Παπά Κώστας ο πάντων ραδιούργος, τρέχει βάλλει 
σκάνδαλα και διαιρεί τον λαόν. Ως ιερέας που βρίσκεται 
αντί να λέγει να ειρηνεύουν όλοι οι άνθρωποι, αυτός 
περισσότερο σπέρνει ζιζάνια. Τους λέγει γάµους να µεν κάµνουν 
πρόσφορα, πίττες στον Άην Γιώρκην να µεν τα παίρνουσιν 
γιατί έν’ αργός ο ιερέας τους. Πώς τολµά τέτοια λόγια, 
και λέγει τα;! Ο Θεός να µη στείλει αστραπές και 
κατακαύσει τον!” 
Πόσον καιρόν έκαµε στο Τρίκωµον; ΄Οχι πολύν, γιατί οι χωριανοί του που τον αγαπούσαν έκαµαν τα αδύνατα δυνατά να γυρίσει ο παπάς τους στην Κοντέα. Μόλις επληροφορήθησαν πως ο αρχιεπίσκοπος θα επισκεφθεί την Κοντέα για να λειτουργήσει, εξελέγη µια πρεσβεία από τους πιο εκτιµούµενους χωριανούς και πήγαν στο Τρίκωµο. Ο Παπά Κωνσταντής, αν και διστακτικός, δεν χάλασε το χατίρι τους χωριανούς του. Την ηµέρα που ήλθε ο ∆εσπότης στο χωριό, ήτο εκεί και ο ήρωάς µας. 
Ο αρχιεπίσκοπος “εκόνεψεν” στου Παπασυµεού το σπίτι. Το βράδυ σχεδόν όλο το χωριό, άνδρες επί το πλείστον, µε επικεφαλής την εκκλησιαστική επιτροπεία και άλλους προύχοντες, έχοντες εν µέσω τον αποστάτη ιερέα τους επήγαν προς συνάντηση του αρχιεπισκόπου, να γίνει η ποθούµενη συµφιλίωση και να αναλάβει ο παπάς τα καθήκοντά του τα εκκλησιαστικά. ΄Εγινε ο ασπασµός της δεξιάς του προκαθηµένου της Εκκλησίας. Και ευθύς ο αρχιεπίσκοπος στο προκείµενο: 
- Εγώ, λέγει, δεν έχω καµιά απαίτηση από τον παπά. ΄Οταν µου ζητήσει συγγνώµη θα του επιτρέψω να λειτουργήσει. 
Ο Παπα-Κωνσταντής απαντά: - Αν σου έφταισα… 
Αρχιεπίσκοπος: - Μου έφταισες και να ζητήσεις συγγνώµη (σε αυστηρό τόνο) Παπάς: Αν σου έφταισα… 
Ο αρχιεπίσκοπος σε πιο αυστηρό τόνο: - Έφταισες να ζητήσεις συγγνώµη. 
“Το καλογερικό πείσµα” εν πάση (τη δόξα του) µεγαλοπρεπεία! (Με ο ένας έβαλλεν τα κάτω, µε ο άλλος) 
Επενέβησαν τότε µερικοί φίλοι του ιερέα µας να τον πείσουν. Του κάκου όµως, “το γδιν και το γδοχέριν” και ο ένας και ο άλλος. Ο αρχιεπίσκοπος θυµωµένος, εξοργισµένος για τη διαγωγή του υποταχτικού του, τους λέγει: - Τίποτε δεν µπορεί να γίνει, να φύγει από µπροστά µου. ∆εν µπορεί αυτός να γίνει συλλείτουργός µου. 
Ο Κυριλλάτσος όµως “λογάριασε” χωρίς τον ξενοδόχο. ΄Ενας από τους χωριανούς, φανατικός υποστηρικτής του Παπά Κωνσταντή, ύψωσε παντιέρα κατά του αρχιεπισκόπου. Ο αντάρτης αυτός ήτο ο Μιχαήλης του Σορόκκου (πάππος της εκλεκτής µας ηθοποιού Λένιας Σορόκκου): - Ούτε εσύ θα λειτουργήσεις, Μακαριότατε. Η εκκλησία έν’ δική µας. Τα κλειδιά εµείς τα κρατούµε. Τότε µόνον θα ανοίξει η εκκλησία, αν συλλείτουργός σου είναι και ο Παπά Κωνσταντής. 
Σχεδόν ολόκληρο το χωριό ετάχθη υπό τη σηµαία του Σορόκκου. Ο Κυριλλάτσος τα βρήκε σκούρα. Για ν΄ ανοίξει η εκκλησία έπρεπε να χρησιµοποιηθεί βία. Μόνο η κυβέρνηση µπορούσε να το κάµει. ∆εν ήτο όµως εύκολο ή µάλλον θα ήτο πολύ ταπεινωτικό για έναν αρχιεπίσκοπο να ζητήσει τη συµπαράσταση του κράτους για να µπει στην εκκλησία να λειτουργήσει. Είδε κι απόειδε, εν τω µεταξύ επενέβησαν οι πλέον ψύχραιµοι και από τις δύο παρατάξεις, και ο αρχιεπίσκοπος κάλµαρε. ΄Εγινε ότι έγινε. Επρυτάνευσε και στις δύο πλευρές η λογική. Την επόµενη έγινε η λειτουργία και µε µεγάλη ικανοποίηση και χαρά την παρακολούθησε ολόκληρη η κοινότητα. 
Μετά το επεισόδιο αυτό και την αποκατάσταση του ήρωά µας στην εκκλησία του χωριού του, πρέπει να έζησε αρκετά χρόνια. Απέθανε τον Απρίλιο του 1922. Ο γράφων ενθυµείται τον Παπά Κωνσταντή να λέγει το “Πάτερ ηµών” εις την εκκλησία, όχι όµως να λειτουργεί. Την κηδεία όµως την θυµάται. Μόλις διεδόθη ότι ο Παπά Κωνσταντής “παρέδωσε την ψυχήν”, όλο το χωριό έπεσε σε βαρύ πένθος. Ειδοποιήθηκαν οι κάτοικοι του χωριού, όσοι ηργάζοντο έξω στα χωράφια για το γεγονός και όλοι αφήκαν τις δουλειές τους και ήρθαν για τον “τελευταίον ασπασµό”. Ο γράφων, πενταετής τότε , ευρίσκετο µαζί µε την οικογένειά του και εργάτες θεριστές εις το θέρος, εις την τοποθεσία “Νιόλυτα”, όταν µια ξαδέλφη του ήρθε και έφερε το µαντάτο. Εις την κηδεία παρευρέθη ολόκληρος η κοινότητα, ως και πολλοί από τα γύρω χωριά. Από τη Λύση οι πιο πολλοί, λόγω του ότι είχε και µαθητές από τη Λύση. 
Επτά ιερείς τελέσαν την καθιερωµένη νεκρώσιµη ακολουθία. Ο τάφος του ήτο ευδιάκριτος µέχρι της εισβολής. “Αιωνία αυτού η µνήµη”. 
Τον διεδέχθη ο υιός του Χαράλαµπος, αλλά λόγω της πολυµελούς οικογένειάς του και οικονοµικών δυσχερειών έφυγε από το χωριό και υπηρέτησε ως διάκονος σε διάφορες πόλεις και χωριά. 
Στη Βιτσάδα διορίστηκε και ως δάσκαλος του χωριού. ΄Ητο από τους πιο γραµµατισµένους ιερείς και διεκρίνετο διά την τυπική κατάρτιση που είχε περί των ιερών ακολουθιών. ΄Οταν ύστερα από πολλά χρόνια επανήλθε στην Κοντέα ως εφηµέριος του Αγίου Χαραλάµπους, ο γράφων ήτο ο δεξιός ψάλτης του. ∆εν γνώρισα περισσότερο τυπικό παπά. Είχε, δε, τεράστια µνήµη, ουδέποτε άνοιγε βιβλίο για να αναγνώσει τον “προοιµιακό”, τον «εξάψαλµο» ή ο,τιδήποτε άλλο από τις συνηθισµένες ακολουθίες. Η φωνή του, όπως µας έλεγε, δεν έµοιαζε καθόλου µε του πατέρα του. “Σαν να µην είµαι γιος του», παρεπονείτο”. Στο παρουσιαστικό, όµως, του έµοιαζε καταπληκτικά. Απέθανε το 1956-57 περίπου. 

 

Παρουσίαση βιβλίου "Κοντέα Εστί"

Μεταφραστής

Χορός 2015

Συνδέσεις

   

 logo Kondeas

 

Refugee Club Kondeas

Προσφυγικό Σωματείο η Κοντέα

2015